Wieś położona jest 10 km na południe od Tyczyna, obecnie należy do gminy Błażowa. W dokumentach z XV w. i 1 pot. XVI w. nie pojawia się nazwa Lecka. Na podstawie dokumentu z 1436 r., w którym Jan (Pilecki) z Łańcuta pozywa Mikołaja (Kmitę) z Bachórzca o granicę między wsią swoją Straszydle, a wsią Mikołaja - Kąkolówka, można sądzić, że wieś Lecka jeszcze wtedy nie istniała, względnie nie była odrębną wsią. 
W dokumencie z 1465 r. pojawia się nazwa Grzegorzowa Wola, prawdopodobnie jest to wieś zwana dziś Lecka. W 1589 r. istnieje już wieś o nazwie Wola Lecka. Bardzo skąpe są informacje źródłowe dotyczące również późniejszych dziejów wsi. Wiadomo, że Wola Lecka należała do okręgu tyczyńskiego, następnie Lecka należy do "hrabstwa tyczyńskiego" (1772 r.), a później (1790 r.) do dominium tyczyńskiego, które obejmowało 19 wsi. W 1790 r. Karol hr. Flemming powołał pierwszą dworską straż do ochrony przed ogniem zabudowań dworskich, m.in. folwarku w Lecce. Więcej informacji o tej wsi pochodzi dopiero z XIX w. W 1851 r. był tu folwark (przy granicy z Białką), młyn wodny - w pobliżu folwarku, murowana leśniczówka (przy granicy z Borkiem i Błażową), 2 murowane karczmy oraz kilka kapliczek i krzyży przydrożnych. Zabudowa wsi była drewniana, sporadycznie trafiały się budynki murowane. Na granicy z Białką płynie potok Blicharka (wg mapy z 1851 r.), którego nazwa wskazuje, że kiedyś prawdopodobnie znajdował się nad nim blech. W latach 80. XIX w. w lasach otaczających Leckę od zachodu i południa były 2 tartaki. W 1910 r. wybudowano szkołę.
Od swych początków Lecka należała do parafii rzym.-kat. w Błażowej. Dopiero w 1947 r. erygowana została parafia Lecka, a w 1948 r. poświęcono murowany kościół p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa.
W przeszłości Lecki niejasne są też sprawy własnościowe - wiadomo dopiero, że w 1790 r. właścicielem folwarku w Lecce był Karol hr. Flemming (właściciel Błażowej). W 2 pot. XIX w. jako właściciel Lecki występuje Maurycy Szymanowski (1855 r., 1872 r., 1884 r.), potem baronowe: Helena i Maria Brunickie oraz Zofia hr. Vallis i współwłaściciele (1886 r.), a następnie Maria baronowa Brunicka (1905 r.)
Zabytki:
Kapliczka - Wzniesiona została nad potokiem w 1874 r., murowana, potynkowana.
Szkoła - Murowana, wybudowana w 1910 r
Zabudowania prywatne - We wsi zachowało się wiele domów drewnianych z 3 ćw. XIX w., 4 ćw. XIX w., lat 20. XX w., lat 30. XX w. oraz całych zagród (dom, stodoła, piwnica, szopa) z 4 ćw. XIX w., lat 20. XX w. i 1930 r.
Według informacji źródłowej w 1462 r. należała do distr. sanoc., potem ziemi sanockiej. Początkowo obejmowała też teren obecnych wsi Białka i Lecka, o czym świadczą liczne dokumenty, m.in. dokument lokacyjny z 1429 r., w którym Piotr Lunak (Kmita) pozwala Stanisławowi Kąkolowi założyć tę wieś również po obu stronach potoku Biała (i potoku Denówka) - czyli na terenie obecnej wsi Białka. Kąkolówka, jak i inne wsie położone w sąsiedztwie Błażowej i należące do włości dynowskiej, była własnością prywatną. W XV i XVI w. należała do spokrewnionych ze sobą rodów Kmitów, Denowskich i Rzeszowskich. Skąpe są źródła dziejowe dotyczące historii Kąkolówki w XVII i XVIII w. 
W 1453 r. wieś musiała być już dobrze zagospodarowana (świadczy o tym kwota zastawu). Niewiele wiadomo o rozwoju gospodarczym Kąkolówki w następnych wiekach. Więcej informacji pochodzi dopiero z XIX w. W 1851 r. w Kąkolówce był tartak wodny ( na potu- dniowym krańcu wsi), duży folwark, 3 karczmy położone nad Ryjakiem oraz kilka kapliczek i krzyży przydrożnych. W XIX w. (przed 1879r. ) wybudowano też murowaną kaplicę mszalną na brzegu Ryjaka. Kąkolówka od początku należała do parafii Błażowa. Parafia w Kąkolówce została erygowana dopiero w 1928 r. - wybudowano kościół drewniany p.w. św. Franciszka Serafickiego. W późniejszym czasie na miejscu starego - drewnianego kościoła wybudowano nowy - murowany, poświęcony w 1960 r. Systematycznie zwiększała się liczba ludności: 1803 - 1870 r.; 1896'- 1880 r.; 2680 - 1930 r.). W XIX w, była tu szkoła ludowa jednoklasowa (aż do lat 30. XX w.). We wsi było też 140 warsztatów tkackich (1881 r.); młyn wodny nad Ryjakiem (nie- daleko szkoły). W latach 20. XX w. wy- budowano leśniczówkę. 
Zabytki: 
Według źródeł historycznych w 1450 r. leżała "in terra Rus- sie", w 1458 r. klucz (districtus) tyczyński, w skład którego wchodzi Nowy Borek, należał do ziemi sanockiej. Natomiast z późniejszych dokumentów (1478, 1515, 1530) wynika przynależność Borku Nowego do ziemi przemyskiej. 
W 1772 r. Nowy Borek należał do "hrabstwa tyczyńskiego", a w 1790 r. do dominium tyczyńskiego (które obejmowało 19 wsi). W 1821 r. istniała już filia parafii tyczyńskiej w Borku. Był tam też wówczas folwark plebański. 
0 istnieniu Piątkowej świadczą liczne dokumenty z XV i XVI w. (1432 r.; 1448 r.; 1525 r.; 1535 r.; 1554 r.). 
Prawdopodobnie w tej sprzedanej części znajdowała się i Piątkowa, gdyż od ostatnich przedstawicieli rodu Flemmingów nabył ich dobra Wincenty Skrzyński, a w skorowidzach miejscowości z 2 pot. XIX w. jako właściciele Piątkowej figurują właśnie Skrzyńscy. 
